Formy leczenia uzależnień
Każdy z pacjentów podejmujący leczenie w KOTiRU odbywa konsultację diagnostyczną u lekarza psychiatry. Następnie podczas całego pobytu ma możliwość regularnych konsultacji u niego i w razie potrzeby włączenie farmakoterapii. Również obecność pielęgniarki pozwala na regularne konsultowanie i uzyskiwanie pomocy w doraźnych problemach zdrowotnych, które nie wymagają konsultacji szpitalnej czy wizyty u lekarza specjalisty.
Pacjenci ośrodka niejednokrotnie pochodzą z rodzin i środowisk dysfunkcyjnych. Oznacza to m.in. niezaspokajanie podstawowych potrzeb ich członków. W efekcie w sytuacjach trudnych pacjentom brak wiedzy jak postąpić. Poradnictwo pozwala na określenie problemu, z którym się on boryka, a także ustalenie strategii poradzenia sobie z nim. Również w zależności od zapotrzebowania stosowane jest także poradnictwo socjalne w stosownych placówkach zewnętrznych.
Każdy z pacjentów w ciągu pierwszych dwóch tygodni zobowiązany jest do wybrania swojego terapeuty indywidualnego. Wspólnie z nim ustala zadania do realizacji w ramach osobistego planu terapii (OPT). Poza tym podejmuje pracę nad swoimi doświadczeniami zarówno dotyczącymi rodziny pochodzenia i wtórnej, jak i bieżącymi w społeczności terapeutycznej. W zespole terapeutycznym są osoby, które poza odbyciem szkolenia z dziedziny terapii uzależnień, pracują i szkolą się w różnych nurtach psychoterapeutycznych m.in. psychodynamicznym, poznawczo-behawioralnym czy humanistycznym.
W procesie terapeutycznym niejednokrotnie występują kryzysy. Są one elementem procesu zdrowienia. Zwykle dotyczą silnej ambiwalencji wobec kontynuacji leczenia oraz stosunku do substancji psychoaktywnych. Ważnym aspektem jest rozpoznanie owego kryzysu i wprowadzenie działań, które umożliwią poradzenie sobie z nim i dalszy rozwój.
Każdego dnia odbywają się minimum dwa spotkania całej społeczności, podczas którego omawiane są sprawy bieżące związane z życiem grupy, a także poszczególnych jej członków. Pozwala to na uzyskiwanie wsparcia i korygowania zachowań niezgodnych z normami.
Podczas leczenia w KOTiRU pacjenci uczestniczą w zajęciach grupowych o charakterze edukacyjnym i terapeutycznym. Zajęcia edukacyjne prowadzone są w małych grupach. Mają charakter wykładowo-warsztatowy i są grupami zadaniowymi.
Grupa wstępna – tematy podejmowane podczas zajęć tej grupy dotyczą podstawowych pojęć związanych z terapią uzależnienia i terapią jako taką. Umożliwia to uporządkowanie zasadniczych terminów takich jak „uzależnienie”, „abstynencja”, „trzeźwienie”, „motywacja” oraz wprowadzenie w terapię grupową i jej zasadnicze narzędzie, jakim jest informacja zwrotna.
Grupa edukacyjna – jednym z elementów strategiczno-strukturalnego modelu terapii uzależnień jest edukowanie pacjentów na temat mechanizmów uzależnienia. Podczas grupy edukacyjnej po krótkim przedstawieniu teoretycznego aspektu jak każdy z mechanizmów się objawia, pacjenci przygotowują prace, w których odnoszą działanie każdego z mechanizmów do siebie. Do przedstawionych prac otrzymują informacje zwrotne. Na owej grupie poza mechanizmami uzależnienia podejmowane są również tematy głodów substancji oraz kryzysów.
Grupa zapobiegania nawrotom – uzależnienie w modelu Minnesota postrzegane jest jako choroba przewlekła o nawrotowym charakterze. Zrealizowanie długofalowego celu, jakim jest pełna abstynencja wymaga nabycia umiejętności rozpoznawania objawów nawrotu i zastosowanie działań pomagających go zatrzymać. Ważnym aspektem jest także odbarczenie pacjentów z poczucia winy za doświadczanie nawrotu. Z tego też powodu podczas tej grupy przedstawiany jest transteoretyczny model zmiany DiClemente i Prochasky, w którym nawrót jest nieodłącznym elementem zmiany.
Warsztaty umiejętności psychospołecznych – założeniem społeczności terapeutycznej jest m.in. dokonanie całościowych zmian w każdym z jej członków. Wymaga to niejednokrotnie nabycia konstruktywnych umiejętności funkcjonowania w sytuacjach interpersonalnych. Warsztaty umiejętności psychospołecznych są grupą zadaniową, która pozwala na trenowanie zachowań o charakterze asertywnym, które następnie mogą być wykorzystywane w codziennym życiu zarówno w społeczności, jak i po zakończeniu leczenia.
Praca indywidualna na tle grupy – jest to forma pośrednia między psychoterapią indywidualną a grupową. Polega na przedstawianiu pracy indywidualnej na zadany temat na forum grupy. Członkowie grupy natomiast aktywnie odnoszą się do treści wnoszonych przez danego pacjenta.
Obecność psychologów w zespole terapeutycznym pozwala na przeprowadzanie różnorodnych testów psychologicznych, które stanowią ważne uzupełnienie do pracy psychoterapeutycznej czy wspomagające proces diagnostyczny lekarza psychiatry. Pozwala to na bardziej celowane oddziaływania wobec pacjentów.
Dla zdecydowanej większości pacjentów terapia w ośrodku stacjonarnym jest jednym z etapów drogi do trzeźwości. Sześciomiesięczny pobyt pacjenta pozwala na przeprowadzenie wieloobszarowej obserwacji i diagnostyki służącej określeniu dalszych kroków, które warto by podjął po jego ukończeniu. Niejednokrotnie potrzebne jest skorzystanie z oferty postrehabilitacyjnej (hostel), ale także czasem wskazane jest podjęcie leczenia w kolejnym ośrodku bądź wystarczającym jest kontynuacja leczenia w warunkach ambulatoryjnych. Zdarza się również, że stabilne środowisko i utrzymywanie abstynencji powoduje rozwinięcie się stanów i chorób psychicznych będących skutkiem lub tłem uzależnienia. Wtedy wskazane jest przekierowanie do specjalistycznej placówki psychiatrycznej.
Potrzebujesz Pomocy?
Nie zwlekaj - skontaktuj się z nami!
- Adres:
78-123 Wszemierzyce
- Telefony:
Przyjęcia: 690 190 541 (czynny do godziny 16:00 w dni robocze)
Terapeuci: 510 940 118
Tel. kontaktowy dla rodzin i bliskich: 792 744 660, 791 186 383
- E-mail:
marianowek@o2.pl
- Ważne!
Przed przyjazdem sprawdź adres naszego ośrodka. Zdarzają się sytuacje, w których pacjenci meldują się w innych placówkach MONAR.