Etapy leczenia uzależnień
Sześciomiesięczny okres leczenia w KOTiRU został podzielony na etapy. Są one zależne od czasu pobytu pacjenta a przechodzenie na kolejne zależy od spełnienia ustalonych kryteriów. Każdy z kolejnych etapów daje coraz szersze przywileje oraz wiąże się z podejmowaniem przez pacjenta zadań z coraz większym obszarem odpowiedzialności.
Nowo przyjęty pacjent w ciągu pierwszego tygodnia pobytu uczestniczy we wszystkich zajęciach i codziennym życiu społeczności. Celem tego okresu jest zapoznanie się nowej osoby z ośrodkiem i społecznością oraz grupy z nową osobą i podjęcie bardziej świadomej decyzji o leczeniu w takiej formule. W tym czasie stan psychiczny i fizyczny nowego pacjenta ulega podstawowej stabilizacji. Ukończenie etapu Obserwatora i akceptacja leczenia w ośrodku oznacza przejście na kolejny etap.
Jest to czas, który służy osadzaniu się w grupie i wchodzeniu w proces terapeutyczny. Pacjenci po dwóch tygodniach pobytu zobowiązani są do wybrania terapeuty prowadzącego i ustalenia z nim obszarów do pracy (OPT) oraz przyswojenia zasad i norm panujących w społeczności terapeutycznej. W tym czasie pacjenci mobilizowani są do wzrastającego zaangażowania w proces terapeutyczny poprzez zabieranie głosu na forum grupy w sprawach swoich, innych pacjentów i grupy jako całości. Powierzane są im również zadania o wzrastającym obszarze odpowiedzialności, tzw. podfunkcje, następnie możliwym jest pełnienie funkcji zarządowych. Każda z nich pozwala na pracę nad sobą w konkretnych obszarach psychologicznych, np. stawianie granic, egzekwowanie od innych, sumienność czy odpowiedzialność. Tworzony przez owe funkcje zarząd uczy natomiast współpracy i podejmowania decyzji z myślą o grupie.
Zrozumienie zasad domu, umiejętność przyjmowania i udzielania informacji zwrotnych, aktywność w terapii indywidualnej i grupowej, wspieranie krócej będących pacjentów oraz zwiększanie wiedzy o uzależnieniu to zaś część z ważniejszych kryteriów uzyskania statusu domownika. Jego otrzymanie pozwala na bycie tzw. opiekunem nowo przyjętego pacjenta i wprowadzenie go w społeczność a także pełnienie funkcji w Służbie Ochrony Monaru (SOM), czyli strukturze, która pozwala na trenowanie odpowiedzialności i uważności na innych, dbania o bezpieczeństwo oraz przeciwdziałania zachowaniom mogącym mieć niekonstruktywny wpływ na poszczególnych członków społeczności i grupę jako całość. Nadal osoby będące domownikami pełnią funkcje zarządowe.
Jego uzyskanie możliwe jest w ostatnim miesiącu pobytu. Jest wyrazem zaufania i zwieńczeniem przeprowadzonych w sobie zmian przez okres leczenia. Dzięki uzyskanym na tym etapie przywilejom pozwala na przygotowanie się na nadchodzący czas po opuszczeniu ośrodka. Jest też ostatnią okazją do obserwacji i korygowania niekonstruktywnych oraz wzmacniania konstruktywnych postaw pacjenta. Daje szansę również na weryfikowanie, na ile pacjent umie odpowiedzialnie postępować ze swoją chorobą i zauważać jej przejawy w coraz mniej sformalizowanych sytuacjach.
Nowo przyjęty pacjent w ciągu pierwszego tygodnia pobytu uczestniczy we wszystkich zajęciach i codziennym życiu społeczności. Celem tego okresu jest zapoznanie się nowej osoby z ośrodkiem i społecznością oraz grupy z nową osobą i podjęcie bardziej świadomej decyzji o leczeniu w takiej formule. W tym czasie stan psychiczny i fizyczny nowego pacjenta ulega podstawowej stabilizacji. Ukończenie etapu Obserwatora i akceptacja leczenia w ośrodku oznacza przejście na kolejny etap.
Jest to czas, który służy osadzaniu się w grupie i wchodzeniu w proces terapeutyczny. Pacjenci po dwóch tygodniach pobytu zobowiązani są do wybrania terapeuty prowadzącego i ustalenia z nim obszarów do pracy (OPT) oraz przyswojenia zasad i norm panujących w społeczności terapeutycznej. W tym czasie pacjenci mobilizowani są do wzrastającego zaangażowania w proces terapeutyczny poprzez zabieranie głosu na forum grupy w sprawach swoich, innych pacjentów i grupy jako całości. Powierzane są im również zadania o wzrastającym obszarze odpowiedzialności, tzw. podfunkcje, następnie możliwym jest pełnienie funkcji zarządowych. Każda z nich pozwala na pracę nad sobą w konkretnych obszarach psychologicznych, np. stawianie granic, egzekwowanie od innych, sumienność czy odpowiedzialność. Tworzony przez owe funkcje zarząd uczy natomiast współpracy i podejmowania decyzji z myślą o grupie.
Zrozumienie zasad domu, umiejętność przyjmowania i udzielania informacji zwrotnych, aktywność w terapii indywidualnej i grupowej, wspieranie krócej będących pacjentów oraz zwiększanie wiedzy o uzależnieniu to zaś część z ważniejszych kryteriów uzyskania statusu domownika. Jego otrzymanie pozwala na bycie tzw. opiekunem nowo przyjętego pacjenta i wprowadzenie go w społeczność a także pełnienie funkcji w Służbie Ochrony Monaru (SOM), czyli strukturze, która pozwala na trenowanie odpowiedzialności i uważności na innych, dbania o bezpieczeństwo oraz przeciwdziałania zachowaniom mogącym mieć niekonstruktywny wpływ na poszczególnych członków społeczności i grupę jako całość. Nadal osoby będące domownikami pełnią funkcje zarządowe.
Jego uzyskanie możliwe jest w ostatnim miesiącu pobytu. Jest wyrazem zaufania i zwieńczeniem przeprowadzonych w sobie zmian przez okres leczenia. Dzięki uzyskanym na tym etapie przywilejom pozwala na przygotowanie się na nadchodzący czas po opuszczeniu ośrodka. Jest też ostatnią okazją do obserwacji i korygowania niekonstruktywnych oraz wzmacniania konstruktywnych postaw pacjenta. Daje szansę również na weryfikowanie, na ile pacjent umie odpowiedzialnie postępować ze swoją chorobą i zauważać jej przejawy w coraz mniej sformalizowanych sytuacjach.
Cele leczenia i zakładane rezultaty
W czasie pobytu poprzez różne formy i metody leczenia dąży się do osiągnięcia następujących celów:
- Zaakceptowanie własnego uzależnienia.
- Uświadomienie sobie szkód spowodowanych przez uzależnienie.
- Zbudowanie własnej, wewnętrznej motywacji do leczenia i dalszego trzeźwego życia.
- Zwiększenie wglądu w siebie, w świat własnych uczuć, emocji oraz potrzeb.
- Zrozumienie i poprawa relacji z innymi, w tym z najbliższymi.
- Doprowadzenie do utrzymania trwałej abstynencji po ukończeniu terapii.
- Uświadomienie sobie konieczności dalszej psychoterapii po ukończeniu programu stacjonarnego.
- Dostarczenie wiedzy dotyczącej HIV/AIDS oraz zaszczepienie postawy prozdrowotnej.
- Konfrontacja i rozbrojenie psychologicznych mechanizmów obronnych choroby.
- Zdobycie wiedzy i narzędzi niezbędnych do radzenia sobie z kryzysem, wyzwalaczami i nawrotami choroby.
- Zdobycie umiejętności przyjmowania odpowiedzialności za własne wybory i podejmowane decyzje.
- Zbudowanie nowej, trzeźwej tożsamości.
- Nauka dojrzałego, odpowiedzialnego i satysfakcjonującego funkcjonowania poprzez: stworzenie realistycznego obrazu własnej osoby, naukę tworzenia dojrzałych, satysfakcjonujących relacji z innymi, naukę konstruktywnego radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych, naukę bezpiecznej realizacji własnych potrzeb, naukę celowego, strategicznego działania.
Jak rozpocząć u nas terapię?
Skontaktuj się z nami
Zadzwoń do nas lub skorzystaj z formularza, aby przeprowadzić z nami konsultację telefoniczną. Jest to konieczne, abyśmy mogli ustalić termin przyjęcia do ośrodka.
Poczekaj na termin przyjęcia
Wymagamy kilkudniowej abstynencji przed przyjęciem, a w przypadku długotrwałego zażywania środków psychoaktywnych – pobytu na oddziale detoksykacyjnym;
Przyjedź do naszego ośrodka
Zamelduj się w naszym ośrodku zgodnie z wyznaczonym terminem. Musisz mieć ze sobą odpowiednie dokumenty oraz rzeczy osobiste – listę znajdziesz na poniższej podstronie.
Jak do nas dojechać?
Autem prywatnym
Nasz ośrodek położony jest zaledwie 25 minut drogi na południe od Kołobrzegu, 7 km na wschód od trasy krajowej E28 łączącej Szczecin z Kołobrzegiem. W nawigacji kieruj się do miejscowości Siemyśl lub Gościno.
Pociągiem lub autobusem
Po dotarciu pociągiem do Kołobrzegu lub Białogardu, należy przesiąść się w lokalny autobus (PKS lub busy prywatnych przewoźników) jadący w stronę Siemyśla lub bezpośrednio do Wszemierzyc.